آشغالی که می‌سازیم, آشغاله!

نشستی تو خونه, حوصله‌ی هیچ کاری رو نداری (مثل همیشه!). تنها سرگرمیت مدت‌هاست که به جز موارد انگشت شماری, تبدیل شده به عادت. تقریبا همه‌اشون یکنواخت شدن برات. که یهو میلاد میاد و گیر میده که بشین Breakin Bad رو ببین. میگی باشه و یادت می‌ره. یه چند روزی می‌گذره, یادت می‌افته که اینم هست و می‌زنه به سرت Pilotاشو یه دیدی بزنی. ۵۷ دقیقه با دهن باز (دهن من همیشه بازه, ولی این دفعه فرق داشت) نشستی روی صندلی و داری یکی از غریبترین تحربه‌های این چند وقته‌اتو می‌گذرونی. دبیر شیمی مسنی که رسیده به آخر و می‌زنه به سیم آخر و می‌ره توی کار تولید Meth. خشونت عریان و در عین حال غریبی داره. بازی Bryan Cranston نه تنها حرف نداره, که عالیه. عاشق این نماش شدم که اوج استیصال (یا مصمم بودنش؟) رو توی نگاهش داره:

اینکه هر بیست قسمت رو هم خود Vince Gilligan نوشته هم از عجایبشه.