notorious

Mohicans رو بکن خاندان ما و قضیه مثل اینکه همین میشه. عجالتا (تا اطلاع ثانوی!) آخرین امید و سنگر خاندان من باب باقی ماندن نام گرانقدر (!) خاندان والامقام هستم. از باقی ذکور خانواده (فعلا) قطع امید کردن. برادرم که … ولش کن بابا، پسرعموهام که اصلا کسی خبر نداره وحود خارجی دارن فلذا من موندم و حوضم.
حالا خوبه خود بابا اصلا عین خیالش نیست، ولش ه مبکنی میگه کلا حرکت غلطیه که آدم بره قاطی مرغا!
آقاجان یکی بیاد به اینا توضیح بده که فرض محال که منم خواستم همچین غلطی بکنم (فرض محال که محال نیست!) کدوم ابلهی حاضر میشه با من بره بیرون (relation ship پیش‌کش). خیلی بچه‌اتون خوشگله؟ خوش‌تیپه؟ خوش سر و زبونه؟ نه خداییش به چیش می‌نازید؟ قیافه که یه سور زده به «گوژپشت نتردام»، جذابیت هم که یه کم دیگه تلاش بکنه رسیده به قله‌ی دافعه‌ی تاریخ بشریت!

می‌شه رها کنید من را؟

این شب آخری الکی خوشم، برعکس بیشتر سیصد و شصت و خورده‌ای شب (و روز) پیش! چرا؟ نمی‌دونم. یکم هم فکر کردم به چرایشش ولی دیدم یه مقدار دیگه فکر کردن همان و پریدن همین خوشی الکی هم همان. فلذا فی‌الحال نادانی را عشق است ( مرسی املا، مرسی انتخاب لغت).
یه حرفی پیش اومد دیروز-پریروز که شد جرقه‌ی یه ایده‌ی (مسخره‌ی؟!) دیگه. فعلا سر خوان اولم و بین دو تا انتخاب مردد. یه دل میگه Wikimedia و اون یکی میگه Wordpress! تا ببینیم چه گندی خواهم زد این دفعه.

رفیق تازه کوچ کرده‌ی ما هم گویا داره خوش بهش می‌گذره، خوش به حالش.
این یکی رفیق ما هم سه سالش شده.

* Unfinished Business اسم قسمت نهم از فصل سوم battlestar Galactica است.

طبق معمول رسیدیم به این روزهای زیبا که پدر محترم سرما می‌خورند و با انتقالش به من بدبخت خوب میشن، فلذا من سرما خورده‌ای بیش نیستم همینک. سرم داره از درد منفجر میشه، دمای بدنم پیشتر خیلی متعادل بود الان تابع سینوسی هم شده، این کمردرد مزخرف مسخره‌ی زمان‌نشناس هم که قایم‌باشک بازیش گرفته، هروقت حال می‌کنه میاد سراغم. بدتر از همه بین جماعتی گیرکرده‌ام که نه من زبونشون رو می‌فهمم نه اونا زبون منو. جوری که روزی سه بار از خدا مرگ می‌خوای و بهت نمیده، اما یه مشکل یگه هم هست: جرات خلاص کردن خودت رو هم نداری، کاش به جای این همه ژن ناقص و مشکل‌دار یه اپسیلون از جربزه‌ی اون مرحوم بهم رسیده بود و می‌زدم خودم رو خلاص می‌کردم. نه فقط خودمو که مطمئنم (دست‌کم) نیم دوجین آدم دیگه هم راحت می‌شدن.

عوض تمام این مصیبت‌ها چند شب پیش بالاخره (از روی بیکاری البته) چای ارل‌گری روامتحان کردم. به عنوان کسی که خیلی میونه‌ی خوبی با چای نداره باید بگم که خوب بود، فی‌الواقع خوشمان آمد. هرچند ما را همان قهوه‌ی تلخ و بوگندو بس. ما رو چه این قرتی‌بازیا که بریم چای دم کنیم و … اوووه! ول کن بابا حال نداری.

و در انتها: اللهم اقتل کل المجانین.

Stupid oldboy، شب با صدای بلند خودت که داری به خودت میگی Stupid oldboy از خواب می‌پری. چی شد که به خودت گفتی Stupid oldboy؟ یادت نیست. یه کم فکر می‌کنی شاید یادت بیاد، آخرین چیزی که یادته اینه که داشتی خوابی می‌دیدی، منتها چه خوابی؟ بازم یادت نمیاد. Stupid oldboy دوباره به خودت می‌گی این دفعه توی بیداری و این دفعه دلیلش رو می‌دونی. می‌چرخی به پشت دراز می‌کشیو زل می‌زنی به سقف. سفیده یا دست کم آخرین باری که توی نور دیدیش سفید بوده. هنوز داری زور می‌زنی که خوابت یادت بیاد. سقف موج برداشت، چی شد؟ سقف موج برداشت؟ نکنه هنوز خوابی. چپ و راستتو بدون تکون دادن سرت دید می‌زنی، همه چیز تقریبا عادیه. گفتم تقریبا. پنجره چرا اینقدر بزرگ شده؟ پاهاتو تکون می‌دی، پس چرا پایین تخت رو نمی‌تونی لمس کنی؟ یواش سرتو بلند می‌کنی، تخت هم دراز شده. کل بدنت یخ کرده، عرق هم کردی ولی سرده. با هزار زحمت از روی تخت بلند می‌شی. شدی هم وزن فیل، به زور روی پاهات بند می‌شی. یه کم میری جلو و برمی‌گردی می‌بینی که یکی روی تختت خوابیده. چشماشو بسته. با جون کندن میری جلو، میبینی چه قدر قیافه‌اش آشناست. چرا یادت نمیاد کجا دیدیش.کنار تخت ، روی میز یه عکس ازش هست. روی دیوار هم یه عکس دیگه‌اش. به نظر می‌رسه اتاق خودش باشه. پس تو اینجا چی کار می‌کردی؟ داری توی اتاق می‌چرخی که از جلوی آینه رد میشی، یه چیزی به نظرت آشنا میاد برمی‌گردی سمت آینه. پس انعکاست کجاست؟ یواش یواش یه چیزایی یادت میاد. اینجا اتاق خودته. قیافه‌اش هم آشناست چون قیافه‌ی خودته.

صبح شده، اومدن جسد رو ببرند.